اشک با معرفت

هوالباعث

اشک با معرفت

اشک بر حسین بعد از ۱۴۰۰ سال چرا؟

گریه عالم بر سید الشهدا

در روایات اهل تسنن و شیعه آمده که در ظهر عاشورا تمام خلایق بر حسین بن علی گریه کردند و اشک بر گونه هایشان جاری شد

عن أبی بصیر، عن أبی جعفر – علیه السلام -، قال: بکت الإنس والجن والطیر والوحش على الحسین بن علی – علیهما السلام – حتى ذرفت دموعها

انسانها و اجنه و پرندگان و حیوانات وحشی بر حسین(ع) گریه کردند حتی اشک بر گونه هایشان جاری شد

کامل الزیارات، ص ۱۶۵؛ بحارالانوار، ج ۴۵ ،ص ۲۰۵

وَ عَنِ اَلْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَهَ عَنْ عَلِیٍّ عَلَیْهِ السَّلاَمُ قَالَ: أَتَیْنَا مَعَهُ مَوْضِعَ قَبْرِ اَلْحُسَیْنِ فَقَالَ عَلِیٌّ عَلَیْهِ السَّلاَمُ هَاهُنَا مُنَاخُ رِکَابِهِمْ

وَ مَوْضِعُ رِحَالِهِمْ هَاهُنَا مُهْرَاقُ دِمَائِهِمْ فِتْیَهٌ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ یُقْتَلُونَ بِهَذِهِ اَلْعَرْصَهِ تَبْکِی عَلَیْهِمْ اَلسَّمَاءُ وَ اَلْأَرْضُ

اصبغ بن نباته روایت می‌کند که با امیرالمومنین علیه السلام بودیم که رسید به موضوع قبر امام حسین علیه السلام

فرمود اینجا جای خواباندن شتران ایشان است و فرود آمدن و محل ریختن خون‌های ایشان جوانان آل محمد(ص) به این عرصه کشته شوند که آسمان و زمین بر ایشان بگریند

منابع اهل تسنن:ذخایر العقبی ص۹۷/خصایص الکبری سیوطی ج۲ ص۱۲۶/صواعق المحرقه ابن حجر هیتمی ص۱۹۳

ابتدا باید بررسی شود چرا جمیع خلایق بر حسین(ع) گریه کردند و گریه انها چگونه بوده؟

عَنْ أَبِی حَمْزَهَ قَالَ سَمِعْتُ عَلِیَّ بْنَ اَلْحُسَیْنِ عَلَیْهِمَا السَّلاَمُ یَقُولُ: إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى خَلَقَ مُحَمَّداً وَ عَلِیّاً وَ اَلْأَئِمَّهَ اَلْأَحَدَ عَشَرَ مِنْ نُورِ عَظَمَتِهِ

امام سجاد(ع) می فرماید:خداوند تبارک و تعالی مجمد(ص) و علی (ع) یازده امام از نسل او را از نور عظمت خود آفرید

کافی جلد ۱ ص ۵۳۱

اگر بخواهیم ذره ای عظمت خداوند را از طریق قرآن بفهمیم باید به آیه شریفه آیت الکرسی مراجعه کنیم

له ما فی السموات و ما فی الارض،مالک همه زمین و آسمان اوست،من ذا الذی یشفع عنده الا به اذنه،

کسی اجازه دخالت و واسطه گری در امر خدا را ذره ای ندارد مگر با اجازه خود خداوند،یعلم ما بین ایدیهم و ما خلفهم و لا یحیطون بشی من علمه الا بما شاء،

خداوند ازل تا ابد همه موجودات را میداند ولی موجودات به ذره ای از علم خدا دسترسی ندارند مگر به اذن و خواست خودش،وسع کرسیه السموات و الارض،

کرسی سلطنت او تمام زمین و آسمان را فرا گرفته و چیزی خارج از پادشاهی او و مستقل نیست،

حالا با همه این تفاسیر میفرماید و هو العلی العظیم،یعنی همه این پادشاهی و تسلط با قدرت علو ودر انتها با قدرت عظمت خداوند اداره میشود.اهل بیت(ع) از این نور این عظمت خلق شده اند

از طرفی خداوند متعال چون کمال مطلق است و هیچ وقت دچار نقصان نمیشود خلق موجودات توسط وجود مقدسش دایما جریان دارد اما نقطه شروع این خلق ۱۴ معصوم (ع) بوده اند

کنز جامع الفوائد و تأویل الآیات الظاهره مُحَمَّدُ بْنُ الْعَبَّاسِ مَرْفُوعاً إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ زِیَادٍ قَالَ: سَأَلَ ابْنُ مِهْرَانَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ عَنْ تَفْسِیرِ قَوْلِهِ تَعَالَى

«وَ إِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ»‏ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِنَّا کُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ (ص) فَأَقْبَلَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ (ع) فَلَمَّا رَآهُ النَّبِیُّ (ص)

تَبَسَّمَ فِی وَجْهِهِ وَ قَالَ مَرْحَباً بِمَنْ خَلَقَهُ اللَّهُ قَبْلَ آدَمَ بِأَرْبَعِینَ أَلْفَ عَامٍ فَقُلْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ أَ کَانَ الِابْنُ قَبْلَ الْأَبِ قَالَ نَعَمْ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى خَلَقَنِی وَ

خَلَقَ عَلِیّاً قَبْلَ أَنْ یَخْلُقَ آدَمَ بِهَذِهِ الْمُدَّهِ وَ خَلَقَ نُوراً فَقَسَمَهُ نِصْفَیْنِ فَخَلَقَنِی مِنْ نِصْفِهِ وَ خَلَقَ عَلِیّاً مِنَ النِّصْفِ الْآخَرِ قَبْلَ الْأَشْیَاءِ کُلِّهَا ثُمَّ خَلَقَ الْأَشْیَاءَ

فَکَانَتْ مُظْلِمَهً فَنُورُهَا مِنْ نُورِی وَ نُورِ عَلِیٍّ ثُمَّ جَعَلَنَا عَنْ یَمِینِ الْعَرْشِ ثُمَّ خَلَقَ الْمَلَائِکَهَ فَسَبَّحْنَا فَسَبَّحَتِ الْمَلَائِکَهُ وَ هَلَّلْنَا فَهَلَّلَتِ الْمَلَائِکَهُ وَ کَبَّرْنَا فَکَبَّرَتِ الْمَلَائِکَهُ

فَکَانَ ذَلِکَ مِنْ تَعْلِیمِی وَ تَعْلِیمِ عَلِیٍّ وَ کَانَ ذَلِکَ فِی عِلْمِ اللَّهِ السَّابِقِ أَنْ لَا یَدْخُلَ النَّارَ مُحِبٌّ لِی وَ لِعَلِیٍّ وَ لَا یَدْخُلَ الْجَنَّهَ مُبْغِضٌ لِی وَ لِعَلِیٍّ

در کتاب کنز جامع الفوائد و تأویل الآیات الظاهره از قول محمد بن عباس مرفوعا تا محمد بن زیاد نقل شده است که محمد بن زیاد گفت:

ابن مهران عبدالله بن عباس در مورد تفسیر این سخن خدای تعالی «و ما همگى (براى اطاعت فرمان خداوند) به صف ایستاده ‏ایم و ما همه تسبیح‏ گوى او هستیم.

(سوره مبارکه صافات، آیه ۱۶۵ و ۱۶۶)» سوال نمود. پس ابن عباس گفت: ما در محضر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودیم سپس حضرت علی بن ابیطالب (علیه السّلام) وارد گشت.

وقتی نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) او را دید، به روی او تبسمی نمود و فرمود: خوش آمد کسی که خداوند او را چهل هزار سال قبل از حضرت آدم خلق نمود.

گفتم: ای رسول خدا آیا فرزند قبل از پدر آفریده شده است. فرمودند: بله، همانا خدای تعالی قبل از خلقت آدم در این مدت،

من و علی را خلق نمود و نوری را آفرید سپس آن نور را به دو نیم قسمت کرد و قبل از آفرینش تمام اشیاء، مرا از نیمی از این نور و علی را از نیم دیگر آن خلق نمود.

سپس اشیاء را خلق کرد و اشیاء تاریک بودند و نور اشیاء از نور من و علی گرفته شده است، سپس خداوند ما را در سمت راست عرش قرار داد و

سپس ملائکه را آفرید و ما خداوند را تسبیح گفتیم و ملائکه تسبیح گفتند و لا اله الا الله گفتیم پس ملائکه تهلیل (لا اله الا الله) گفتند

و تکبیر گفتیم (ذکر الله اکبر را گفتیم) پس ملائکه تکبیر گفتند و آن را من و علی یاد دادیم و آن در علم پیشین الهی بود که محب من و محب علی داخل آتش نشود و

شخص کینه دار از من و علی در بهشت وارد نشود

تأویل الآیات الظاهره فی فضائل العتره الطاهره , جلد ۱ , صفحه ۱۹۰

اکنون به این آیه شریفه دقت کنید

أَلَمْ تَرَ کَیْفَ ضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً کَلِمَهً طَیِّبَهً کَشَجَرهٍ طَیِّبَهٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِی السَّمَاء/

تُؤْتِی أُکُلَهَا کُلَّ حِینٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا وَیَضْرِبُ اللّهُ الأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ/وَمَثلُ کَلِمَهٍ خَبِیثَهٍ کَشَجَرَهٍ خَبِیثَهٍ اجْتُثَّتْ مِن فَوْقِ الأَرْضِ مَا لَهَا مِن قَرَارشٍ

عمرو  بن حریث گوید از امام صادق علیه السلام تفسیر این آیه را پرسیدم حضرت در جواب فرمودند:

فَقَالَ: رَسُولُ اللهِ صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم: أصْلُهَا، وَ أمیرُالمُومِنینَ فَرْعُهَا، وَ الائِمَّهُ مِنْ ذُرِّیَّتِهِمَا أغْصَانُهَا، وَ عِلْمُ الائِمَّهِ ثَمَرَتُهَا،

وَ شِیعَتُهُمُ الْمُومِنُونَ وَرَقُهَا. هَلْ فِی‌ هَذَا فَضْلٌ؟قَالَ: قُلْتُ لَا وَاللهِ! قَالَ: وَ اللهِ إنَّ الْمُومِنَ لَیُولَدُ فَتُورَقُ وَرَقَهٌ فِیهَا، وَ إنَّ الْمُومِنَ لَیَمُوتُ فَتَسْقُطُ وَرَقَهٌ مِنْهَا

رسول خدا اصل و ریشه آن درخت و امیرالمومنین علیه السلام فرع و تنهان و امامان از نسل آن ها شاخه های آن و علم امامان میوه آن و

شیعیان آن برگ های آن درخت هستند زمانی که مومنی متولد شود برگی به ان درخت افزوده و زمانی که مومنی بمیرد برگی از آن می افتد

جالب اینجاست که آیه بعدی اشاره دارد اگر کسی از نعمت ایمان و اتصال با اهل بیت(ع) یعنی ریشه و درخت اساسی خلقت محروم باشد

به دلیل نداشتن ریشه مانند بوته ایست که از ریشه کنده شده و قراری در زمین ندارد و با هر بادی به سمت و سویی کشیده میشود.

این یعنی چنین شخصی اصلا در دایره درخت خلقت نیست و از آن جدا شده و معدوم و نابود شده محسوب میشود(دلیل عدم آرامش فعلی بشر

که در بیراهه تکنولوژی نابودگر و ناکارآمد و هوا و هوس هر روز به سمت و سویی کشیده میشود و دایما هم به جای رسیدن به آرامش از آن دور شود همین است)

حالا اگر مقدمات بالا را جمع بندی کنیم علت گریه جمیع مخلوقات را بر حسین (ع) به وضوح میفهمیم

وقتی حسین(ع) از نور عظمت خدا خلق شده پس مصیبتی که در روز عاشورا بر ایشان وارد شد در

حقیقت بر نور عظمت خداوند وارد شده و چون تمامی مخلوقات در مرحله بعدی خلقت بعد از اهل بیت(ع) از ریشه و تنه همین نور خلق شده اند و

طبق آیه شریفه آیت الکرسی که بررسی شد توسط همین عظمت مدیریت و حفظ میشوند فلذا وقتی اصل این عظمت دچار مصیبت شد

تمام زیر شاخه های ان مصیبت زده میشوند.به همین دلیل در زیارت عاشورا میخوانیم ( مُصِیبَهً مَا أَعْظَمَهَا، وَ أَعْظَمَ رَزِیَّتَهَا فِی الْإِسْلاَمِ، وَ فِی جَمِیعِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ (الْأَرَضِینَ)

نکته ای که بسیار جالب و قابل ذکر است این است که این نوع حزن و گریه برای کسی که از ریشه خلقت کنده نشده و مومن است یک بحث عادی و

ابتدایی و تکوینی است یعنی یک گریه مشترک و فطری بین تمتم مخلوقات برای حسین(ع) به دلیل اینکه همه از او و برای او خلق شده ایم.

حال اگر کسی در ایام محرم و مصیبت حضرت عزادار و گریان نشود اصلا از اصل ابتدایی خلقت کنده شده و به شجره خبیثه تبدیل شده

علت گریه ما و جمیع مخلوقات بر حسین(ع) بعد از ۱۴۰۰ سال مشخص شد.کسی که هنوز از درخت اصیل خلقت جدا نشده و به آن وصل است

وقتی در ایام محرم ریشه این درخت محزون و گریان میشود  و بلکه بالاتر وقتی عظمتی که ریشه این درخت از آن خلق شده مصیبت میبیند او هم که به این درخت و ریشه وصل است

به صورت کاملا طبیعی محزون میشود،همانطور که در غروب جمعه مومنان واقعی بدون اینکه دلیل واضحی پیدا کنند به شدت دلگیر میشوند

زیرا امام حی و حاضرشان مهدی(عج) به دلیل تاخیر در ظهور مبارکش به خاطر عدم آمادگی شیعیان دل شکسته و محزون است فلذا جمیع مومنین به دلیل محزون بودن ریشه

خلقتشان ناخودآگاه مضطرب و غمگین میشوند

این اولین و عمومی ترین نوع عزاداری و اشک بر حسین(ع) است که بین جمبع مخلوقات مشترک است.

آن گریه ای که برای آن اجر عظیم و آمرزش گناه و رشد معنوی ذکر کرده اند یقینا باید گریه ی خاص تری باشد.کسی که دنبال شناخت حسین(ع) و اشک با معرفت و خاص برای اوست بسم الله

اشک با معرفت

مرحله دوم :به این مثال توجه کنید

شخصی صاحب یک هتل بسیار بزرگ است و کاروان بزرگی را برای اسکان در هتل خودش به آنجا دعوت می کند و از آنها پذیرایی می ‌کند

سپس بعد از چند روز که کاروان در این هتل مستقر شد یک روز مدیر هتل را می‌گیرند به خیابان می آورند و او و خانواده اش را کتک میزنند و از هتل خودش بیرون میکنند.

اگر شما یا هر انسانی که هنوز پتانسیل انسانیت دارد این صحنه را ببینید چه احساسی به شما دست می دهد؟

تفصیلا در مقدمه بیان شد که ما بعد از ۱۴ معصوم(ع) و از آنها که ریشه و تنه درخت خلقت هستند خلق شده ایم.

حال باید بدانیم که نه تنها این بزرگوان منبع خلقت ما هستند بلکه علت خلقت ما هستند.در حدیث شریف کسا میخوانیم

فَقالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ یا مَلاَّئِکتی وَیا سُکانَ سَمواتی اِنّی ما خَلَقْتُ سَماَّءً مَبْنِیهً وَلا اَرْضاً مَدْحِیهً وَلا قَمَراً مُنیراً وَلا شَمْساً مُضِیئَهً

وَلا فَلَکاً یدُورُ وَلا بَحْراً یجْری وَلا فُلْکاً یسْری اِلاّ فی مَحَبَّهِ هؤُلاَّءِ الْخَمْسَهِ الَّذینَ هُمْ تَحْتَ الْکساَّءِ فَقالَ الامینُ جِبْراَّئیلُ یا رَبِّ وَمَنْ تَحْتَ الْکساَّءِ فَقالَ عَزَّوَجَلَّ

هُمْ اَهْلُ بَیتِ النُّبُوَّهِ وَمَعْدِنُ الرِّسالَهِ هُمْ فاطِمَهُ وَاَبُوها وَبَعْلُها وَبَنُوها

پس خدای عزوجل فرمود: ای فرشتگان من و ای ساکنان آسمانهایم براستی که من نیافریدم آسمان بنا شده و نه زمین گسترده و

نه ماه تابان و نه مهر درخشان و نه فلک چرخان و نه دریای روان و نه کشتی در جریان را مگر بخاطر دوستی این پنج تن اینان که در زیر کسایند

پس جبرئیل امین عرض کرد: پروردگارا کیانند در زیر کساء؟ خدای عزوجل فرمود: آنان خاندان نبوت و معدن رسالتند آنان فاطمه است و پدرش و شوهر و دو فرزندش

و در حدیث قدسی میخوانیم:

یا احمد لولاک لما خلقت الافلاک و لولا علی لما خلقتک و لولا فاطمه لما خلقتکما

(ترجمه: ای احمد! اگر تو نبودی افلاک را خلق نمی‌کردم و اگر علی نبود تو را خلق نمی‌کردم و اگر فاطمه نبود شما دو نفر را خلق نمی‌کردم)

مرحوم علامه امینى در مورد تصحیح این روایت مى فرمایند :

وأقر صحته السبکى فى شفاء السقام ص ۱۲۰ ، والسمهودى فى وفاء الوفاء ص ۴۱۹ ، والقسطلانى فى المواهب اللدنیه ، والزرقانى فى شرحه ۱ ص ۴۴ ، والعزامى فى فرقان القرآن ص ۱۱۷

الغدیر :ج ۵ ص ۴۳۵

صحیح بودن این روایت را سبکى در شفاء السقام ص ۱۲۰ و سمهودى در وفاء الوفاء ص ۴۱۹ و قسطلانى در مواهب و زرقانى در شرح خویش ج ۱ ص ۴۴ و عزامى در فرقان القرآن ص ۱۱۷ تایید کرده اند

حتی ادامه حیات کره زمین و اهلش به خاطر وجود حجت خدا در زمین است

«محمّد بن فضیل» می‌گوید: از امام رضا(علیه‌السلام) پرسیدم: «اَتُبْقَى الأَرْضُ بِغَیْرِ اِمَامٍ؟… فَقَالَ: لَا، لَا تَبْقَى اِذاً لَسَاخَت: آیا زمین بدون امام باقى خواهد بود؟

حضرت فرمود: اصلاً بدون امام نمى‏‌ماند، و در این صورت زمین اهلش را در کام خود فرو خواهد کشید

الکافی، ج۱، ص ۱۷۹

دومین مرحله اشک بر حسین(ع) اینجاست که هر انسانی ببیند صاحب خانه ای را از خانه اش بیرون و صاحب حقی را از حقش محروم میکنند به شدت ناراحت میشود.

وقتی علت خلق ما حسین(ع) است و خداوند ما را به خاطر حسین(ع) خلق کرده و آسمان ها و زمین هم به خاطر او خلق شده و به خاطر این ۱۴ بزرگوار به حیات خود ادامه میدهد

به وضوح یعنی حسین صاحب ما و صاحب خانه ما و علت ادامه حیات ماست.حالا برخی از مخلوقات وابسته به حسین(ع) با همین حسین(ع) چه کردند؟

به نظر شما که این متن را مطالعه میکنید اگر حسین (ع) حتی یک لحظه به خداوند گلایه میکرد که این چه غربتی است که در خانه ای که برای

من ساخته ای به آن مبتلا شدم لحظه ای زمین و آسمان به حیات خودش ادامه میداد؟ما برای این ظلم آشکار در حق حسین اشک میریزیم و به این اشک بعد ۱۴۰۰ سال بلکه برای ابد

افتخار میکنیم چرا که سند انسانیت و ایمان ماست(در همه عالم ظلم ستیزی یک اصل انسانیست)

مرحله سوم:گریه برای مظلومیت حسین(ع)

برخی شاید تمام مظلومیت حسین (ع) را در تنها شدن ایشان و کشته شدن عزیزانش و اسارت خاندن پاک ایشان(ع) ببینند.

ولی برای عزادار بصیر حسین(ع) این مساله قابل قبول نیست زیرا قلب و ذهن امام معصوم(ع) حتی یک ثانیه از خداوند متعال غافل و جدا نیست و کسی که دایما نزد خدا حاضر است

و به او توجه دارد غریب نمیشود ولو اینکه سخت ترین لحظات را تجربه کرده و با مظلومیت شهید شود

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّـهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْیَاءٌ عِندَ رَ‌بِّهِمْ یُرْ‌زَقُون

پس باید بدانیم گریه برا مظلومیت حسین(ع) به این معنا و شهادت سخت او و جراحات وارده بر بدن مبارک ایشان با اینکه بسیار زیباست و فضیلت دارد

اما گریه بر ظاهری ترین غربت حسین(ع) است زیرا او دایما نزد خدا و در مقام عندیت او بوده و بعد از شهادت نیز در اعلا علیین و نزد خداوند است و

حتی در زمان حیات نیز تمام کاینات در اختیار او بوده و حتی در لحظات سخت تنهایی در ظهر عاشورا منتظر گوشه اشاره ای از حسین (ع) برای یاری همه جانبه ایشان بودند

پس غربتی که ما برایش اشک میریزیم غربت جانسوز تریست

امام صادق علیه السلام چنین روایت میکند

وقتی امیرالمؤمنین علیه السلام را از منزل با اجبار و اکراه خارج کردند، فاطمه علیهاسلام هم خارج شد و فریاد کشید

پسر عم مرا رها کنید! به خدایی که محمد را به حق مبعوث فرمود، اگر او را رها نکنید، چادر از سر می‏کشم و پیراهن پدرم رسول الله را بر سر می‏گذارم و نفرین‌تان می‏کنم

امیرالمؤمنین به سلمان گفت:

« سلمان، فاطمه را دریاب»

سلمان می‏گوید:

من نزدیک فاطمه علیهاسلام بودم. به خدا قسم دیدم ستون‏های مسجد رسول خدا از جا کنده شد و بالا آمد؛ به طوری که اگر کسی می‏خواست از زیر آن رد شود می‏توانست. جلو آمدم و گفتم

ای بانو و ای سرور و مولای من! خداوند تبارک و تعالی پدرت را رحمتی برای کل جهانیان فرستاد. اینان را نفرین نکن.

فاطمه علیهاسلام فرمود

ای سلمان، می‌خواهند علی را بکشند و من دیگر نمی‏توانم صبر کنم. مرا رها کن تا نزد قبر پدرم بروم و آنها را نفرین کنم

عرض کردم‏

مرا علی علیه السلام فرستاده و امر فرموده که به خانه برگردی

فاطمه علیهاسلام فرمود

اکنون که علی علیه السلام امر کرده، برمی‏گردم و صبر می‏کنم

سپس برگشت و ستون‏ها به حال اولیه درآمد به گونه‌ای که گرد و خاک از آنها برخاست و بینی ما را آکنده ساخت

۱- ابن شهر آشوب، مناقب، ج ۳، ص ۳۳۹

۲- کلینی، کافی، ج ۸، ص ۲۳۸، ح ۳۲۱

از نقل این روایت و داستان باید متوجه شده باشیم مظلومیت حسین (ع) به معنی بسته بودن دست و بال او به خاطر تنهایی و نداشتن یار نیست

زیرا تمام کاینات دستور بگیر ایشان و تحت امر ایشان بوده و هستند بلکه مظلومیت ایشان به این معناست که اگر میخواست میتوانست

تمام زمین و آسمان را با یک نفرین زیر و رو کند و تمام مخلوقات به حیات خود پایان دهند یا اقلا دشمنان و سپاه روبروی خود را از بین ببرد.

اما حسین(ع) نوه ی رحمه للعالمین است و راضی به عذاب و نفرین خلق خدا و حتی دشمن خود نیست و برای او دلسوزی میکند.

در لحظات آخر امام برای صحبت با آنان، از آنها خواست تا سکوت کنند؛ ولی دشمن با همهمه مانع از سخنرانی امام شد. امام به نکته ای مهم در ریشه یابی این رفتارشان اشاره کرد و فرمود:

«وَیْلَکُمْ مَا عَلَیْکُمْ أَنْ تنْصِتُوا إِلَیَّ فَتَسْمَعُوا قَوْلِی وَ إِنَّمَا أَدْعُوکُمْ إِلَى سَبِیلِ الرَّشَادِ …»

«واى بر شما! چرا گوش فرا نمی دهید تا گفتارم را بشنوید؟ جز این نیست که من شما را به راه هدایت دعوت می کنم،

کسى که از من اطاعت کند، هدایت مى‌شود و کسى که نافرمانى نماید، هلاک خواهد شد. هیچ کدام از شما امر مرا اطاعت نمى‌کنید،

گوش به سخن من نمی دهید؛ زیرا شکم‌هاى شما از حرام پر شده و به قلب‌هاى شما مهر (قساوت) زده شده است. واى بر شما! آیا ساکت نمى‌شوید!؟ آیا نمى‌شنوید

مظلومیت حسین(ع) یعنی تو را در خانه خودت مظلومانه آواره بیابان کنند و عزیز ترین افرادت را شهید کنند و در لحظات انتهایی

عمرت وقتی که غرق زخم و جراحاتی برای نشنیدن صدایت هلهله کنند و تو در حالی که میتوانی با یک دعا یا یک اشارت همه انها را نابود کنی

برای باقی ماندن دین خدا و شیعیان و انسان های نسل های بعدی که از نعمت حیات محروم نشوند نه تنها نفرین نمیکنی و سکوت

به جان میخری  بلکه برای هدایتشان از آخرین نفس های خودت هم دریغ نمیکنی.این است مظلومیت جانسوز و تلخ امام مهربان من و شما که برایش چشم های پاک میبارد و دل های زلال میشکند

لحظه‌ای که امام حسین علیه السلام تنها شدند و تمام یارانشان شهید گردیده بودند شروع به جنگیدن کردند و چون چند روزی بود غذا و آب نخورده بودن خسته شدن

اندکی ایستادن تا نفس بگیرند ملعونی سنگی برداشت و پرتاب کرد سنگ بر پیشانی ایشان برخورد کرد و خون جاری شد لباس خود را بلند کردند تا خون از پیشانی پاک کنند

ناگاه حرمله تیر سه شعبه را برداشت و پرتاب کرد و به زیر قلب امام حسین علیه السلام اصابت کرد خون فواره میزد سیدالشهدا دستان خود را زیر خون می گرفت

و پر می کرد و به آسمان می پاشید شاهدان صحنه قسم می خوردند که قطره ای از این خون به زمین بازنگشت که اگر یک قطره از این خون که از نور عظمت خداوند بود

به زمین می ریخت آسمانها و زمین به هم پیچیده می شد اما ایشان برای اینکه انسان های دیگری حق حیات پیدا کنند و دین خدا و شیعیان باقی بمانند از ریخته شدن این خون مقدس خود داری کردند

#امام مهربان

مرحله چهارم:وقتی چهارده معصوم(ع) ریشه و علت خلقتند و حجج و نمایندگان خداوند در زمین طبیعتا صحیح ترین نوع زندگی انسانی برای بشر برای یک زندگی عالی

و دلپذیر در زمین و رسیدن به کمال در آخرت توسط این بزرگواران ارایه میشود و نبود آنها نابودی انسان در دنیا و آخرت است.به همین دلیل است که انسان های کره زمین قرن هاست

که دنبال ارایه یک زندگی پیشرفته و متمدن و راحت برای نسل بشر هستند اما هر چه بیشتر تلاش میکند نابودی و ظلم و جنگ بیشتر شده و

بیشتر به نسل انسان و محیط زیست و کره زمین آسیب بیشتری وارد میشود طوری که اکنون به این تنیجه رسیده که اگر به همین منوال جلو برود کره زمین شرایط زندگی را برای انسان به طور کامل از دست خواهد داد.

برای از دست دادن انسان کاملی اشک میریزیم که حاضر است به راحتی تمام دار و ندار خود را فدای حقیقت زیبایی به اسم خداوند بکند.

فدا کردن دلبستگی های انسان دنیوی به خاطر ارزش های بالاتر الهی و اخروی.انسانی که جامع صفات شجاعت،ظلم ستیزی،

دفاع از حقوق انسانی،قیام علیه سلطان زور گو،ایثار،مسولبت پذیری،نوع دوستی،خدا باوری و سایر صفات والای انسانیست

گریه بعدی و کامل تر ما بر حسین(ع) به خاطر از دست دادن انسان کامل و حجت خدا و محروم شدن انسان ها از حضور او و سرپرستی و ولایت اوست.

انسان دیر یا زود خواهد پذیرفت بدون حسین(ع) و پدران و فرزندان او در زمین یک موجود آواره ی مفلوک اضافی است

مرحله پنجم:

یککی از زیباترین و کامل ترین انواع گریه ها برای حسین(ع) این گریه است

ماجرای دردناک کربلا صحنه رویارویی کامل ترین و دوست داشتنی ترین مخلوقات خدا با کثیفترین نوع آنهاست

بگذارید انتهای مقاله را خودمانی تر بنویسیم بلکه حسین (ع) از همه ما پذیرفته و ما را نیز زیر سایه خود بپذیرد

حواست باشه دوست زایر من،دوست هیاتی من،پیاده رو اربعین،سینه زن و رنجیر زن و….

وقتی روضه خون میگه حسین علی اصغر(ع) رو روی دست بلند کرد و حرمله به زانو نشست و …..

سوزش قلبی من و تو برا حال اون لحظه حسین(ع) و مظلومیت علی اصغر(ع) سر جای خودش اگه جون هم بدیم کمه

اما اشک منو تو زمانی برای حسین (ع) عیار پیدا میکنه که تا روضه خون میگه حرمله به زانو نشست خودمون رو بزاریم جای حرمله،

فرض کنیم اون حرمله ای که به زانو نسشته ماییم و میخوایم به علی اصغر(ع) حسین(ع) تیر بزنیم

میدونی اون لحظه چه حسی داری؟با تمام وجودت داد میزنی حسین جان(ع) الهی که من فدای خودت و بچه هات بشم

من از بچگی در خونت  بزرگ شدم،راضی نشو که من با اعمالم،با نحوه زندگیم آنی و کمتر از آنی جلو تو و بچه هات وایسم،

حسین (ع) جان من دق میکنم اگر تو لشگر دشمنات باشم،اینجاست که گریه کن حسین(ع) زار میزنه و حسین(ع) شفاعت میکنه که خدایا این محب منه،از روبرو شدن با من بیزاره،

بار گناهاش اونو ممکنه جای خطرناکی  ببره که نه منه حسین(ع) میخوام نه خودش،گناهاش رو به منه حسین(ع) ببخش،پاکش من و با ما اهل بیت(ع) پیوندش بزن.

این گریه مرحله عملی و واقعی انی سلم لمن سالمکمه.این گریه گریه ی سازنده و انسان سازه،این گریه با عیار ترین گریه بر حسینه(ع).با روضه حسین(ع)

هم بر مصیبتش اشک میریزی هم تا روضه خون میره سمت مظلومیت حسین(ع) زار میزنی که حسین جان(ع) من عاشق توام.دستمو بگیر یه موقع حرمله نشم روبروت.اون موقست که بدون تو میمیرم حسین جان(ع)

چه عاقشانه گریه ایست این گریه.یک تیر چند نشانست حسین جان(ع)،از آنچه بر تو گذشت میسوزم،از بدون تو بودن و تنها گذاشتنت میسوزم،از روبروی تو قرار گرفتم میسوزم،

من میگریم و تو میخری آقا جان و عوض میکنی بنده رو سیاهت را

اللهم ارزقنا بکا ً علی الحسین بن علی (ع) بکاً عالیا ما بقیت و بقی الیل و النهار

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.